در خواستن حاجت خود اصرار كنید

برای اجابت دعا، رعایت چند نکته ضروری است: ١ـ با طهارت و وضوء بودن. ٢ـ رو به قبله بودن افضل است. ٣ـ اقرار به گناه و عصیان. ٤ـ خویشاوندان و دردمندان را در نظر داشتن. ٥ـ اعتقاد به خدا و صفات او. ٦ـ حسن ظن به خدا. ٧ـ خشوع و توجّه به معانی.٨ـ اندیشه و تفكر و پند گرفتن از مضمون و محتوای دعا. ٩ـ تصفیه باطن از آلودگی. 10 ـ اخلاص.

دعا
در این نوشتار در مورد دعا مطالبی را تقدیم شما عزیزان می کنیم که با توجه به آن امید است که به استجابت نزدیکتر باشد:
١ـ دعا با توجه: دعاكننده باید توجه داشته باشد كه مخاطب او مالك و خالق اوست پس باید با تمام وجود توجهش به دعای خود باشد و معلوم است كه صرف حرف زدن بدون توجه در حقیقت بی اعتنایی به مخاطب است، هر چند خداوند متعال این بی اعتنایی را می بخشد اما نباید انتظار اجابت دعا را داشت. امام صادق علیه السّلام می فرمایند: «خداوند متعال دعای دل غافل را مستجاب نمی كند پس هنگام دعا با تمام وجود رو به سوی خدا بیاور، پس از آن یقین به اجابت داشته باش.» (1)
٢ـ دعا با قلب پاك: دلی كه پر از وسوسه های شیطانی و هواهای نفسانی است نمی تواند با مبدا خیر و كمال مطلق در ارتباط باشد وقتی دل در طلب گناه باشد بر زبان راندن دعا و درخواست خیر، فقط ابراز كردن چند جمله ی دروغ است لذا امیرمومنان علیه السّلام می فرمایند: «بهترین دعا آن است كه از سینه ای پاك و قلبی پرهیزگار صادر شود.» (2)
٣ـ دعا همراه خوف و طمع: اگر دعا با توجه باشد، هم خوف به همراه دارد و هم طمع؛ ترس از گناه كه مبادا انسان را مبغوض حق تعالی كند و در نتیجه مانع اجابت دعا بشود. اما از طرفی فضل و كرم خداوند باعث طمع انسان به استجابت دعا می شود. خداوند می فرماید: «در حال خوف و طمع دعا كنید.» (اعراف/ 56)
پیامبر صلّی الله علیه و آله می فرمایند: «وقتی كسی دعا می كند آن را عمومیت دهد (و برای دیگران نیز دعا كند) چرا كه باعث استجابت دعا می شود.»
٤ـ دعا با حال ذلت و گدایی: انسان همه ی هستی خود را از خدا دارد و هیچ چیز او از خودش نیست. چه چیزهایی كه مال شخص او، محسوب می شود و مخصوص خود اوست همچون روح و بدن. مال، همسر و فرزند؛ و چه نعمتهای عمومی كه همه ی بندگان خدا از آن بهره مندند و اغلب، این نعمتها مورد غفلت و فراموشی هستند مثل خورشید، دریا، زمین و حتی قوانین طبیعی این جهان. بنابراین انسانها به معنای واقعی، فقیر هستند پس در دعا باید اول توجه به این فقر و ذلت خود داشته باشد و با همان حال دعا كند. امام صادق علیه السّلام می فرمایند: «خداوند متعال به موسی وحی كرد: ای موسی، وقتی در پیشگاه من هستی، همچون بنده ی ذلیل و فقیر باش.»